http://www.filelodge.com/files/room23/625149/GoogleEarth_Placemark.kmz
http://www.BannerBreak.com/ - Free Banner Maker

Gjuha shqipe ben pjese ne familjen e gjuheve indoevropiane, ku futen gjuhet indoiranike, greqishtja, gjuhet romane, gjuhet sllave, gjuhet gjermane, etj. Ajo formon nje dege te veçante ne kete familje gjuhesore dhe nuk ka ndonje lidhje prejardhjeje me asnjeren prej gjuheve te sotme indoevropiane. Karakteri indoevropian i shqipes, perkatesia e saj ne familjen gjehesore indoevropiane, u arrit te percaktohej e te vertetohej qe nga mesi i shekullit XIX, ne saje te studimeve te gjuhesise historike krahasuese. Ishte sidomos merita e njerit prej themeluesve kryesore te ketij drejtimi gjuhesor, dijetarit te njohur gjerman Franz Bopp, qe vertetoi me metoda shkencore perkatesine e gjuhes shqipe ne familjen gjuhesore indoevropiane. F Bopp i kushtoi ketij problemi nje veper te veçante me titull "Ueber das Albanesische in scinen verwandtschaftlichen Bezichungen", botuar ne vitin 1854. Ne ndarjen e gjuheve indoevropiane ne dy grupe: ne gjuhe lindore ose satem dhe ne gjuje perendimore ose kontum, shqipja shkon me gjuhet lindore (satem), bashke me gjuhet indoiranike, gjuhet balto-sllave dhe armenishten.

Gjuha Shqipe

 

Gjuha shqipe bën pjesë në familjen e gjuhëve indoevropiane, ku futen gjuhët indoiranike, greqishtja, gjuhët romane, gjuhët sllave, gjuhët gjermane, etj. Ajo formon një degë të veçantë në këtë familje gjuhësore dhe nuk ka ndonjë lidhje prejardhjeje me asnjerën prej gjuhëve të sotme indoevropiane. Karakteri indoevropian i shqipes, përkatësia e saj në familjen gjehësore indoevropiane, u arrit të përcaktohej e të vërtetohej që nga mesi i shekullit XIX, në sajë të studimeve të gjuhësisë historike krahasuese.

Ishte sidomos merita e njerit prej themeluesve kryesorë të këtij drejtimi gjuhësor, dijetarit të njohur gjerman Franz Bopp, që vërtetoi me metoda shkencore përkatësinë e gjuhës shqipe në familjen gjuhësore indoevropiane. F Bopp i kushtoi këtij problemi një vepër të veçantë me titull “Ueber das Albanesische in scinen verwandtschaftlichen Bezichungen”, botuar në vitin 1854.

Në ndarjen e gjuhëve indoevropiane në dy grupe: në gjuhë lindore ose satem dhe në gjujë perëndimore ose kontum, shqipja shkon me gjuhët lindore (satem), bashkë me gjuhët indoiranike, gjuhët balto-sllave dhe armenishten.

Origjina
Problemi i origjnës së gjuhës shqipe është një nga problemet shumë të debatuara të shkencës gjuhësore. Ajo e ka burimin, pa dyshim, prej njerës nga gjuhët e lashta të Gadishullit të Ballkanit, ilirishtes ose trakishtes. Në literaturën gjuhësore qarkullojnë dy teza themelore për origjinën e shqipes: teza e origjinës ilire dhe teza e origjinës traka. Teza ilire ka gjetur mbështetje më të gjerë historike dhe ghuhësore. Ajo është formuar që në shekullin XVIII në rrethet e historianëve.

Përpjekjen e parë shkencore për të shpjeguar origjinën e shqiptarëve dhe të gjuhës së tyre, e bëri historiani suedez Hans Erich Thunmann në veprën e tij “Undersuchunger liber di Geschichte der Östlichen europäischen Völker” Leipzig 1774. Ai, duke u mbështetur në burime historike latine e bizantine dhe në të dhëna gjuhësore e onomastike, arriti në përfundimin se shqiptarët janë vazhduesit autoktonë të popullsisë së lashtë ilire, e cila nuk u romanizua siç ndodhi me popullsinë trako-dake, paraardhëse të rumunëve. Tezea e origjinës ilire te shqipertarëve është mbështetur nga albanolugu i mirënjohur austriak Johannas Georges von Hahn në veprën e tij Albanesische Stidien,publikuar më 1854

Që nga ajo kohë deri në ditët tona, një varg dijetarësh të shquar historianë, arkeologë e gjuhëtarë, kanë sjellë duke plotësuar njeri tjetrin, një sërë argumentesh historike dhe gjuhësore, që mbështesin tezën e origjinës dhe të shqiptarëve dhe të gjuhës së tyre.

Disa nga keto argumente themelore, jane:
1. Shqiptarët banojnë sot në një pjesë të trojeve, ku në periudhën antike kanë banuar fise ilire; nga ana tjetër në burimet historike nuk njihet ndonjë emigrim i shqiptarëve nga vise të tjera për t’u vendosur në trojet e sotme.
2. Një pjesë e elementeve gjuhësore: emra sendesh, fisesh, emra njerëzish, glosa, etj., që janë njohur si ilire, gjejnë shpjegim me anë të gjuhës shqipe.
3. Format e toponimeve të lashta të trojeve ilire shqiptare, të krahasuara me format përgjegjëse të sotme, provojnë se ato jane zhvilluar sipas rregullave të fonetikës historike të shqipes, dmth kanë kaluar pa ndërprerje nëpër gojën e një popullsie shqipfolëse.
4. Marrëdhëniet e shqipes me greqishtjen e vjetër dhe me latinishten, tregojnë se shqipja është formuar dhe ështe zhvilluar në fqinjësi me këto dy gjuhë këtu në brigjet e Adriatikut dhe të Jonit.
5. Të dhënat arkeologjike dhe ato të kulturës materiale e shpirtërore, dëshmojnë se ka vijimësi kulturore nga ilirët antikë te shqiptarët e sotëm. Nga të gjithë këto argumente, të paraqitur në mënyrë të përmbledhur, rezulton se teza e origjinës ilire e gjuhës shqipe, është teza më e mbështetur nga ana historike dhe gjuhësore.

Fillimet e shkrimit të gjuhës shqipe Shqipja është një nga gjuhët e lashta të Ballkanit, por e dokumentuar me shkrim mjaft vonë, në shekullin XV, ashtu si rumanishtja. Dokumenti i parë i shkruar në gjuhën shqipe, është ajo që quhet “Formula e pagëzimit”, e vitit 1462. Eshtë një fjali e shkurtër në gjuhën shqipe “Unte paghesont premenit Atit et birit et spertit senit”, që gjendet në një qarkore të shkruar në latinisht nga Kryepeshkopi i Durrësit Pal Engjëlli, bashkëpunëtor i ngushtë i Skënderbeut.

Pal Engjëlli, gjatë një vizite në Mat, vuri re shrregullime në punë të ushtrimit të fesë dhe me këtë rast, ai la me shkrim disa porosi dhe udhëzime për klerin katolik, ndër të cilat edhe formulën e mësipërme, të cilën mund ta përdornin prindërit për të pagëzuar fëmijtë e tyre, në rastet kur nuk kishin mundësi t’i dërgonin në kishë, ose kur nuk kishte prift. Formula është shkruar me alfabetin latin dhe në dialektin e veriut (gegërisht). “Formula e pagëzimit” është gjetur në Bibliotekën Laurentiana të Milanos nga historiani i njohur rumun Nikolla Jorga dhe është botuar prej tij në vitin 1915 në “Notes et extraits pour servir l’histoire des croisades au XV siecle IV, 1915”. Më pas, një botim filologjik të këtij dokumenti, bashkë me riprodhimin fotografik të tij, e bëri filologu francez Mario Rognes në “Recherches sur les anciens textes albanais”, Paris 1932.

Dokumenti i dytë, i shkruar në gjuhën shqipe është Fjalorthi i Arnold von Harfit, i vitit 1496. Udhëtari gjerman Arnold von harf, nga fshati i Këlnit, në vjeshtë të vitit 1496, ndërmori një udhëtim pelegrinazhi për në “vendet e shenjta”. Gjatë udhëtimit kaloi edhe nëpër vendin tonë, gjatë bregdetit, duke u ndalur në Ulqin, Durrës e Sazan dhe për nevoja praktike të rrugës shënoi 26 fjalë, 8 shprehje dhe numërorët 1 deri më 10 dhe 100 e 1000, duke i shoqëruar me përkthimin gjermanisht. Ky Fjalorth u botua për herë të parë më 1860 në Këln, nga E.von Grote. I fundit të shekullit XV ose i fillimit të shekullit XV është edhe një tekst tjetër i shkruar në gjuhën shqipe dhe i gjendur brenda një dorëshkrimi grek të shekullit XIV në Bibliotekën Ambrosiana të Milanos. Teksti përmban pjesë të përkthyera nga Ungjilli i Shën Mateut, etj. Ai është shkruar në dialektin e jugut dhe me alfabet grek. Ky tekst i shqipes i shkruar , njihet në literaturën shqiptare me emrin “Ungjilli i Pashkëve”.

Këto dokumente nuk kanë ndonjë vlerë letrare, por paraqesin interes për historinë e gjuhës së shkruar shqipe. Shqipja, që në fillimet e shkrimit të saj, dëshmohet e shkruar në të dy dialektet, në dialektin e veriut (gegërisht) dhe në alfabetin e jugut (toskërisht), si dhe me dy alfabete, me alfabetin latin dhe me alfabetin grek, gjë që tregon se kultura shqiptare ishte njëkohësisht nën ndikimin e kulturës latine dhe të kulturës greko-bizantine.

Libri i parë i shkruar në gjuhën shqipe, që njohim deri më sot, është “Meshari” i Gjon Buzukut, i vitit 1555, i cili shënon edhe fillimin e letërsisë së vjetër shqiptare. Nga ky libër, na ka arritur vetëm një kopje, që ruhet në Bibliotekën e Vatikanit. Libri përmban 220 faqe, të shkruara në dy shtylla. “Meshari” i Gjon Buzukut është përkthimi në shqip i pjesëve kryesore të liturgjisë katolike, ai përmban meshet e të kremteve kryesore të vitit, komente të librit të lutjeve, copa nga Ungjilli dhe pjesë të ritualit dhe të katekizmit. Pra, ai përmban pjesët që i duheshin meshtarit në praktikën e përditëshme të shërbimeve fetare. Duket qartë, se kemi të bëjmë me një nismë të autorit, me një përpjekje të tij, për të futur gjuhën shqipe në shërbimet fetare katolike. Pra, edhe për gjuhën shqipe, ashtu si për shumë gjuhë të tjera, periudha letrare e saj nis me përkthime tekstesh fetare.

Libri i parë në gjuhën shqipe, “Meshari” i Gjon Buzukut, u zbulua për herë të parë në Romë nga njeri prej shkrimtarëve të veriut, Gjon Nikollë Kazazi. Por libri humbi përsëri dhe u rizbulua më 1909 nga peshkopi Pal Skeroi, gjurmues dhe studiues i teksteve të vjetra. Në vitin 1930, studiuesi nga Shkodra Jystin rrota vajti në Romë, bëri tri fotokopje të librit dhe i solli në Shqipëri. Në vitin 1968 libri u botua i transliteruar dhe i transkriptuar, i pajisur me shënime kritike dhe me një studim të gjerë hyrës nga gjuhëtari i shquar, prof.E.Çabej. Në mënyrë të pavarur, tekstin e Buzukut, e pati transkriptuar edhe studiuesi N.Resuli.

“Meshari” i Gjon Buzukut është shkruar në gegërishten veriore (veriperëndimore), me alfabet latin, të plotësuar me disa shkronja të veçanta. Libri ka një fjalor relativisht të pasur dhe ortografi e forma gramatikore përgjithësisht të stabilizuara, çka dëshmon për ekzistencën e një tradite të mëparshme të të shkruarit të shqipes.

Prof.Eqerem Çabej, që ishte marrë gjerësisht me veprën e Gjon Buzukut, ka arritur në përfundimin, se gjuha e saj “nuk është një arë fare e papunuar”. “Duke e shkruar me një vështrim më objektiv këtë tekst – pohon ai – nga gjuha e rrjedhëshme që e përshkon fund e majë atë dhe nga mënyra, me gjithë lëkundjet e shpeshta, mjaft konseguente e shkrimit, arrin të bindet njeriu, se në Shqipëri ka qenë formuar që më parë, së paku që në mesjetën e vonë, një traditë letrare me shkrime liturgjike”.

Kjo tezë, sipas autorit, gjen mbështetje edhe nga gjendja kulturore e Shqipërisë mesjetare; “shkalla e kulturës së popullit shqiptar në atë kohë nuk ka qenë ndryshe nga ajo e vendeve perreth, sidomos e atyre të brigjeve të Adriatikut”.

Për nje traditë të shkrimit të shqipes para shekullit XV, flasin edhe disa dëshmi të tjera të tërthorta. Kleriku francez Gurllaume Adae (1270-1341), i cili shërbeu për shumë kohë (1324-1341), si Kryepeshkopi i Tivarit dhe pati mundësi t’i njihte mirë shqiptarët, në një relacion me titull “Directorium ad passagium faciendum ad terrom sanctam”, dërguar mbretit të Francës Filipit VI, Valua, studiuan ndër të tjera: “Sado që shqiptarët kanë një gjuhë të ndryshme nga latinishtja, prapësëprapë, ata kanë në perdorim dhe në të gjithë librat e tyre shkronjën latine”.

Pra, ky autor flet për libra në gjuhën e shqiptarëve, duke dhënë kështu një dëshmi se shqipja ka qenë shkruar para shekullit XV.

Edhe humanisti i shquar Marin Barleti, në veprën e tij “De obsi dione scodrensi” (Mbi rrethimin shkodran), botuar në Venedik, më 1504, duke folur për qytetin e Shkodrës, bën fjalë për fragmente të shkruara in vernacula lingua, dmth në gjuhën e vendit, të cilat flasin për rindërtimin e qytetit të Shkodrës.

Këto dëshmi të G.Adae dhe të M.Barletit, dy njohës të mirë të shqiptarëve dhe të vendit të tyre, janë në pajtim edhe me të dhënat historike për këtë periudhë, të cilat flasin për një nivel ekonomik e kulturor të zhvilluar të viseve shqiptare në shekullin XIV dhe në fillim të shekullit XV. Në atë periudhë, në veri dhe në jug të Shqipërisë, lulëzuan ekonomikisht Durrësi, Kruja, Berati, Vlora, të cilat u bënë qendra të rëndësishme tregtare, zejtare dhe kulturore.

Këto janë dëshmi që e bëjnë të besueshme ekzistencën e një tradite më të herëshme shkrimi të shqipes, megjithatë, deri sa kërkimet të mos kenë nxjerre në dritë ndonjë libër tjetër, “Meshari” i Gjon Buzukut do të vijojë të mbetet libri i parë i shkruar në gjuhën shqipe dhe vepra e parë e letërsisë shqiptare.

Në shekullin XVI i ka fillimet edhe letërsia në gjuhën shqipe te arbëreshët e Italisë. Vepra e parë e letërsisë arbëreshe në gjuhën shqipe dhe vepra e dytë për nga vjetërsia, pas asaj të Buzukut, është ajo e priftit arbëresh Lekë Matrenga “E mbesuame e krishterë….”, e botuar në vitin 1592. Eshtë një libër i vogël me 28 faqe, përkthim i një katekizmi. Libri është shkruar në dialektin e jugut, me alfabet latin, plotësuar me disa shkronja të veçanta për të paraqitur ato tinguj të shqipes, që nuk i ka latinishtja.

Një zhvillim më të madh njohu lëvrimi i gjuhës shqipe në shekullin XVII, nën penën e një vargu autorësh, si Pjetër Budi, Frang Bardhi dhe Pjetër Bogdani, të cilët nuk bënë vetëm përkthime, por shkruan edhe vepra origjinale, Frang Bardhi, në vitin 1635, hartoi të parin fjalor, “Fjalorin latinisht-shqip”, me të cilin mund të thuhet, se zë fill shkenca gjuhësore shqiptare. Gjatë Rilindjes Kombëtare, në shekullin XIX, në kushte të reja historike, lëvrimi dhe përparimi i gjuhës shqipe hyri në një etapë të re. Në këtë periudhë u bënë përpjekje të vetëdishme për të ndërtuar nje gjuhë letrare kombëtare, standartizimi i së cilës u arrit në shekullin XX.

Dialektet e gjuhës shqipe
Gjuha shqipe ka dy dialekte kryesore, dialektin e veriut ose gegërishten dhe dialektin e jugut ose toskërishten. Kufiri natyror që i ndan në vija të përgjithëshme këto dialekte, është lumi i Shkumbinit, që kalon nëpër Elbasan, në Shqipërinë e mesme. Në anën e djathtë të Shkumbinit shtrihet dialekti verior (gegërishtja), në anën e majtë të tij, dialekti jugor (toskërishtja).

Dallimet midis dialekteve të shqipes nuk janë të mëdha, folësit e tyre kuptohen pa vështirësi njeri me tjetrin. Megjithatë, ekzistojnë disa dallime në sistemin fonetik dhe në strukturën gramatikore e në leksik, nga të cilët më kryesorët jane: dialekti i veriut ka zanore gojore dhe hundore, kurse dialekti i i jugut, vetëm zanore gojore; togut ua të toskërishtes, gegërishtja i përgjigjet me togun ue (grua ~ grue); togut nistor va të toskërishtes, gegërishtja i përgjigjet me vo (vatër ~ votër); â-së hundore të theksuar të gegërishtes, toskërishtja i përgjigjet me ë të theksuar (nânë ~ nënë). Dialekti i jugut ka dukurinë e retacizmit (kthimin e n-së ndërzanore në r (ranë ~ rërë), që në gegërisht mungon; në toskërisht, grupet e bashkëtingëlloreve mb, nd, etj.

Ruhen të plota, kurse në gegërisht, janë asimiluar ne m, n, (mbush ~ mush, vend ~ ven). Në sistemin morfologjik, dialekti i veriut ka formën e paskajores së tipit me punue, kurse toskërishtja në vend të saj, përdor lidhoren të punoj. Forma e pjesores në toskërisht, del me mbaresë, kurse në gegërisht, pa mbaresë (kapur ~ kapë), etj. Dialekti I jugut ka format e së ardhmes: do të punoj dhe kam për të punuar , ndërsa dialekti I veriut përveç formave të mësipërme ka formën kam me punue.

Shqipja standarte
Formimi i gjuhës letrare kombëtare të njësuar (gjuha standarte), si varianti më i përpunuar i gjuhës së popullit shqiptar, ka qenë një proòes i gjatë, që ka filluar që në shekujt XVI-XVIII, por përpunimi i saj hyri në një periudhë të re, në shekullin XIX, gjatë Rilindjes Kombëtare.

Ne vitin 1824 Naum Veqilharxhi filloi punen per te krijuar alfabetin shqip dhe ne vitin 1844 dhe 1845 u botua “Evetar”-i. Vaqilharxhi ishte i pari qe shprehu qellimet e Rilindjes Kombetare Shqipëtare nëpërmjet traktatit të tij, parathënies së “Evetr”-it të pare dhe shume shkrimeve të tjera.

Në programin e Rilindjes, mësimi dhe lëvrimi i gjuhës amtare, përpjekjet për pasurimin e saj dhe pastrimin nga fjalët e huaja dhe të panevojëshme, zinin një vend qëndror. Gjatë kësaj periudhe, u zhvillua një veprimtari e gjerë letrare, kulturore dhe gjuhësore.

Në vitin 1879, u krijua “Shoqata e të shtypurit shkronja shqip”, që i dha një shtysë të re kësaj veprimtarie. U hartuan gramatikat e para me synime normative dhe u bë hapi i parë për hartimin e një fjalori kombëtar i gjuhës shqipe, që është “Fjalori i Gjuhës Shqipe” i Kostandin Kristoforidhit, i botuar pas vdekjes së autorit, më 1904.

Gjatë periudhës së Rilindjes Kombëtare, u arrit të përvijoheshin dy variante letrare të kombit shqiptar, varianti letrar jugor dhe varianti letrar verior. U bënë gjithashtu, përpjekje për afrimin e këtyre varianteve dhe për njësimin e gjuhës letrare. Detyra e parë që duhej zgjedhur, ishte njësimi i alfabetit. Deri atëhere, shqipja ishte shkruar në disa alfabete: alfabeti latin, alfabeti grek, alfabeti turko-arab dhe alfabete të veçanta. Këtë detyrë e zgjidhi Kongresi i Manastirit, i mbledhur më 14 deri më 22 Nentor të vitit 1908, në qytetin e Manastirit, që sot ndodhet në Maqedoni.

Ne këtë Kongres, pas shumë diskutimesh, u vendos që të përdorej një alfabet i ri, i mbështetur tërësisht në alfabetin latin, i plotesuar me nëntë digrame (dh, gj, ll, nj, rr, sh, th, xh, zh), dhe me dy shkronja me shenja diakritike (ç, ë), është alfabeti që ka edhe sot në perdorim gjuha shqipe. Kongresi e la të lire edhe përdorimin e alfabetit të Stambollit, që kishte mjaft përhapje, por koha ja leshoi vendin alfabetit të ri, që u paraqit në Kongres, pra alfabetit të sotëm.

Një hap tjetër për njësimin e gjuhës letrare shqipe, bëri “Komisioni letrar shqip”, që u mblodh në Shkodër në vitin 1916. Komisioni nënvizoi si detyrë themelore lëvrimin e gjuhës letrare shqipe dhe zhvillimin e letërsisë shqiptare. Ky komision gjuhëtarësh e shkrimtarësh, krijuar për të ndihmuar në formimin e një gjuhe letrare të përbashkët përmes afrimit të dy varianteve letrare në përdorim, vlerësoi variantin letrar të mesëm, si një urë në mes toskërishtes dhe gegërishtes dhe përcaktoi disa rregulla për drejtshkrimin e tij, të cilat ndikuan në njësimin e shqipes së shkruar. Vendimet e Komisionit letrar shqip për gjuhën letrare e për drejtshkrimin e saj, u miratuan më vonë edhe nga Kongresi Arsimor i Lushnjës (1920) dhe vijuan te zbatoheshin deri në Luftën e Dytë Botërore.

Pas Luftës së dytë Botërore, puna për njesimin e gjuhës letrare kombëtare (gjuhës standarte) dhe të drejtshkrimit të saj, nisi te organizohet nga Instituti i Shkencave. U krijuan komisione të posaçme për hartimin e projekteve të drejtshkrimit. Kështu, u hartuan disa projekte në vitet 1948, 1951, 1953 e 1956. U organizuan gjithashtu, dy konferenca shkencore në vitin 1952, për të diskutuar për problemin e gjuhës letrare.

Me 1967, u botua nga Instituti i Historisë dhe i Gjuhësisë, projekti i ri “Rregullat e drejtshkrimit të shqipes”. Ky projekt filloi të zbatohet në të gjithë hapsiren shqiptare, në Republikën e Shqipërisë, në Kosovë dhe në Mal të Zi. Ndërkohë, perpjekje për njesimin e gjuhes letrare dhe të drejtshkrimit të saj, bëheshin edhe në Kosove.

Në vitin 1968, u mblodh Konsulta Gjuhësore e Prishtinës, e cila, e udhëhequr nga parimi “një komb-një gjuhë letrare”, vendosi që projekti i ortografisë i vitit 1968, posa të miratohej e të merrte formën zyrtare në Republikën e Shqipërisë, do të zbatohej edhe në Kosovë. Vendimet e kësaj Konsulte kanë qenë me rëndësi të jashtëzakonshme për njesimin e gjuhes letrare kombëtare shqipe.

Projekti “Rregullat e drejtshkrimit të shqipes “ i vitit 1967, pas një diskutimi publik, ai u paraqit për diskutim në Kongresin e Drejtshkrimit të Shqipes, qe u mblodh në Tiranë, në vitin 1972, i cili ka hyrë në historinë e gjuhes shqipe dhe të kulturës shqiptare, si Kongresi i njësimit të gjuhës letrare kombëtare. Kongresi i Drejtshkrimit të Shqipes, në të cilin morën pjesë delegatë nga të gjitha rrethet e Shqipërisë, nga Kosova, nga Maqedonia dhe nga Mali i Zi dhe nga arbëreshet e Italisë, pasi analizoi të gjithë punën e berë deri atëhere për njesimin e gjuhës letrare, miratoi një rezolutë, në të cilën përveç të tjerash, pohohet se “populli shqiptar ka tashmë një gjuhë letrare të njësuar”.

Gjuha letrare kombëtare e njësuar (gjuha standarte), mbështetej kryesisht në variantin letrar të jugut, sidomos në sistemin fonetik por në të janë integruar edhe elemente të variantit letrar të veriut.

Pas Kongresit të Drejtshkrimit, janë botuar një varg vepra të rëndësishme, që kodifikojnë normat e gjuhës standarte, sic janë “Drejtshkrimi i gjuhes shqipe” (1973), “Fjalori i gjuhës së sotme letrare (1980), Fjalori i shqipes së sotme (1984), Fjalori Drejtshkrimor i gjuhës shqipe (1976), Gramatika e gjuhës së sotme shqipe I Morfologjia (1995), II Sintaksa (1997).

Veçori tipologjike të shqipes së sotme standarte. Nga ana strukturore, paraqitet sot si një gjuhë sintetiko-analitike, me një mbizotërim të tipareve sintetike dhe me një prirje drejt analitizmit. Një pjesë e mirë e tipareve të saj fonetike dhe gramatikore, janë të trashëguara nga një periudhë e lashtë indoevropiane, një pjesë tjeter janë zhvillime te mëvonshme.

Shqipja ka sot një sistem fonologjik të vetin, që përbëhet nga shtatë fonema zanore dhe 29 fonema bashkëtingëllore. Shkruhet me alfabet latin të caktuar në vitin 1908 në Kongresin e Manastirit.

Alfabeti i shqipes ka 36 shkronja, nga të cilat 25 janë të thjeshta (a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v, x, y, z), 9 janë bigrame (dh, gj, ll, nj, rr, sh, th, xh, zh) dhe 2 me shkronja diakritike (ë, ç). Shqipja ka theks intensiteti dhe përgjithësisht të palëvizshëm gjate fleksionit. Në shumicen e rasteve, sidomos në sistemin emëror, theksi bie në rrokjen e parafundit.

Shqipja ka një sistem të zhvilluar (të pasur) formash gramatikore, ka një sistem lakimi binar: lakimin e shquar dhe të pashquar, ruan ende mirë format rasore (ka pesë rasa), sistemin prej tri gjinish (mashkullore, femërore dhe asnjanëse), kjo e fundit po shkon drejt zhdukjes, mbahet vetëm në një kategori të veçantë emrash foljorë, të tipit: të shkruarit, të menduarit, etj.

Sistemi emëror ka trajtë të shquar dhe të pashquar dhe për pasojë, edhe lakim të shquar e të pashquar; nyja shquese është e prapavendosur si në rumanisht dhe në bullgarisht; ka nyje të përparme te emrat në rasen gjinore (i, e malit) dhe te mbiemrat e nyjshëm (i mirë, i vogël, etj)., te emrat asnjanës të tipit të folurit, etj. Përvec fleksionit me mbaresa të veçanta, shqipja njeh edhe fleksionin e brendshëm (dash ~ desh, marr ~ merr); ka dy tipe strukturorë mbiemrash të ngjashëm (i madh, i ndershëm) dhe të panyjshem (trim, besnik).

Te numërorët përdor kryesisht sistemin decimal (dhjetë, tridhjetë, pesëdhjetë), por ruan edhe sistemin vigezimal (njëzet, dyzet); numërorët e përberë nga 11-19, formohen duke vënë numrin e njësheve përpara, parafjalën mbë dhe pastaj dhjetshet (njëmbëdhjetë, dymbëdhjetë, etj) si në rumanisht dhe në gjuhët sllave.

Sistemi foljor paraqitet mjaft i larmishem. Shqipja ka një sistem të pasur formash menyrore dhe kohore, një pjesë të e cilave janë të trashëguara nga një periudhë e hershme, një pjesë janë kryer gjatë evolucionit të saj historik. Folja ka gjashtë menyra; (dëftore, lidhore, kushtore, habitore, dëshirore, urdhërore) dhe tri forma të pashtjelluara (pjesore, paskajore dhe përcjellore). Koha e ardhëshme ndërtohet në menyre analitike, me dy forma: me do (forma e foljes dua) + lidhore (do të punoj) dhe me foljen ndihmëse kam + paskajore (kam për të punuar).

Rendi i fjalëve në fjali është përgjithësisht i lirë, por më i zakonshem është rendi subjekt+verb+objekt. Leksiku i gjuhës shqipe përbëhet prej disa shtresash. Një shtresë të veçantë përbëjnë fjalët me burim vendas, të trashëguar nga një periudhë e lashtë indoevropiane (ditë, natë, dimër, motër, jani, etj.), ose të formuara më vonë, me mjete të shqipes (ditor, dimëror, i përnatshëm).

Një shtresë tjetër, përbëjnë fjalët e huazuara nga gjuhë të tjera, si pasojë e kontakteve të popullit shqiptar me popuj të tjerë gjatë shekujve. Fjalët e huazuara kanë hyrë nga greqishtja, greqishtja e vjetër dh e re, nga latinishtja dhe gjuhët romane, nga sllavishtja dhe nga turqishtja. Shqipja, me gjithë huazimet e shumta, ka ruajtur origjinalitetin e saj, si gjuhë e veçantë indoevropiane.

Përhapja e gjuhës shqipe
Shqipja flitet sot nga më se gjashtë milionë vetë në Republikën e Shqipërisë, në Kosovë, në viset shqiptare të Maqedonisë, të Malit të Zi, të Serbisë jugore, si dhe në viset e Çamerisë në Greqi. Shqipja flitet gjithashtu, në ngulimet shqiptare në Itali, në Greqi, në Bullgari, në Ukrainë, si dhe në shqiptarë të mërguar në viset e ndryshme të botës para Luftës se Dytë Botërore dhe në këtë dhjetëvjeçarin e fundit.

Gjuha shqipe mësohet dhe sudjohet në disa universitete dhe qëndra albanologjike në bote, si në Paris, Romë, Napoli, Kozencë, Plermo, Leningrad, Pekin, München, Bukuresht, Selanik, Sofie etj.

Studimet për gjuhën shqipe
Gjuha dhe kultura e shqiptarëve, lashtësia dhe karakteri origjinal i tyre, kanë tërhequr prej kohësh vëmendjen e studjuesve të huaj dhe shqiptarë që në shekullin XVIII dhe më parë. Në mënyrë të veçantë, gjuha, historia dhe kultura e shqiptarëve, tërhoqi vëmendjen e botës gjermane. Me të u mor edhe një filozof i madh, sic ishte Gotfrid Vilhelm Lerbnitz, që punoi një shekull para lindjes së gjuhësisë krahasimtare. Ai mendonte, se studimi krahasues i gjuhëve ishte themelor për të ndërtuar një histori universale të botës, për ta kuptuar dhe për ta shpjeguar atë.

Në disa letra, qe ai i shkruante një bibliotekari të Bibliotekës Mbretërore të Berlinit, në fillim të shekullit XVIII, shprehet edhe për natyrën dhe prejardhjen e gjuhës shqipe dhe pas disa luhatjeve, arriti në përfundimin, se shqipja është gjuha e ilirëve të lashtë.

Megjithatë, studimet shkencore për gjuhën shqipe, si dhe për shumë gjuhë të tjera, nisën pas lindjes së gjuhësisë historike-krahasuese nga mesi i shekullit XIX. Një nga themeluesit e kësaj gjuhësie, dijetari gjerman Franz Bopp, arriti të provonte që në vitin 1854, se shqipja bënte pjesë në familjen e gjuhëve indoevropiane dhe se zinte një vend të veçantë në këtë familje gjuhësore. Pas tij, studjues të tjerë, si G.Meyer, H.Pedersen, N.Jokli, studjuan aspekte të ndryshme të leksikut dhe të strukturës gramatikore të gjuhës shqipe. G.Meyer do të hartonte që në vitin 1891 një Fjalor etimologjik të Gjuhës shqipe (Etymologisches Wörterbuch der albanesischen Sprache, Strasburg 1891), i pari fjalor i këtij lloji për shqipen. Përveç këtyre, një varg i madh gjuhëtarësh të huaj, si F.Miclosich, G.Weigand, C.Tagliavini, St.Man, E.Hamp, A.Desnickaja, H.Ölberg, H.Mihaescu, W.Fredler, O.Bucholtz, M.Huld, G.B.Pellegrini, etj. kanë dhënë kontribute të shënuara për studimin e historisë së gjuhës shqipe, të problemeve që lidhen me prejardhjen e saj, me etimologjinë, fonetikën dhe gramatikën historike, si edhe në studimin e gjendjes së sotme të shqipes.

Ndërkohë, krahas studimeve për gjuhën shqipe të albanologëve të huaj, lindi dhe u zhvillua edhe gjuhësia shqiptare. Ajo i ka fillimet e saj që në shekullin XVII, kur Frang Bardhi botoi të parin fjalor të gjuhës shqipe “Dictionarium Latino-Epiroticum” (1635). Gjatë Rilindjes Kombëtare u botuan disa gramatika të gjuhës shqipe. Kështu, në vitin 1864, Dhimitër Kamarda, një nga arbëreshët e Italisë, botoi veprën “Laggio della grammatica comparata sulla lingua albanese”, Livorno 1864, vëll.II “L’Apendice al saggio dalla gramatica comparata sulla lingua albanese”, Prato 1866. Më 1882, Kostandin Kristoforidhi botoi “Gramatikën e gjuhës shqipe” dhe më 1806, Sami Frashëri botoi “Shkronjëtoren e gjuhës shqipe”, dy vepra gjuhësore të rëndësishme të shekullit XIX për gramatologjinë e gjuhës shqipe.

Nga fundi i shekullit XIX, Kostandin Kristoforidhi përgatiti edhe një “Fjalor të gjuhës shqipe”, i cili u botua në vitin 1904 dhe përbën veprën më të rëndësishme të leksikografisë shqiptare, që u botua para Luftës se Dytë Botërore. Në vitin 1909, botohet Fjalori i shoqërisë “Bashkimi”.

Pas shpalljes së Pavarësisë, u botuan një varg gramatikash dhe fjalorë dygjuhësh, për të plotësuar nevojat e shkollës dhe të kulturës kombëtare. Në fushën e gramatikës u shqua sidomos Proff. Dr.Aleksandër Xhuvani. Aleksandër Xhuvani (1880-1961).

Kreu studimet e larta në Universitetin e Athinës. Veprimtaria e tij për studimin e gjuhës shqipe dhe arsimin kombëtar, e nisi që gjatë periudhës së Rilindjes Kombëtare. Bëri një punë të madhe për pajisjen e shkollës sonë me tekste të gjuhës shqipe, të letërsisë, të pedagogjisë dhe të psikologjisë. Drejtoi e punoi për hartimin e udhëzuesve drejtshkrimorë në vitet 1949, 1951, 1954, 1956.

Pati një veprimtari të gjerë në fushën e pastërtisë së gjuhës shqipe e të pasurimit të saj dhe botoi veprën “Për pastërtinë e gjuhës shqipe” (1956). Bashkëpunoi me profesorin Eqerem Çabej, për hartimin e veprave “Parashtesat” (1956) dhe “Prapashtesat e gjuhës shqipe” (1962), trajtesa themelore në fushën e fjalformimit të gjuhës shqipe. Botoi dhe një varg punimesh monografike për pjesoren, paskajoren dhe parafjalët e gjuhës shqipe. Ai ishte njohës i mirë dhe mbledhës i pasionuar i visarit leksikor të gjuhës së popullit. Fjalët dhe shprehjet e mbledhura , u botuan pjesërisht pas vdekjes, në formën e një fjalori. Përgatiti një botim të dytë të “Fjalorit të gjuhës shqipe” të Kristoforidhit (1961).

Vepra e plotë e tij, e projektuar në disa vëllime, ende nuk është botuar. Në vitin 1980 është botuar vëllimi i parë. Një zhvillim më të madh njohu gjuhësia shqiptare në gjysmën e dytë të shekullit XX, kur u krijuan edhe institucione shkencore të specializuara, si Universiteti i Tiranës, Universiteti i Prishtinës dhe Akademia e Shkencave, Universiteti i Shkodrës, më vonë, Universiteti i Elbasanit, Universiteti i Gjirokastrës, Universiteti i Vlorës, Universiteti i Tetovës, etj. Gjatë kësaj periudhe, u hartuan një varg veprash përgjithësuese nga fusha të ndryshme të gjuhësisë.

Në fushën e leksikologjisë dhe të leksikografisë, përveç studime leksikologjike, u hartuan edhe një varg fjalorësh të gjuhës shqipe dhe fjalori dygjuhësh, nga të cilët, më kryesorët janë: “Fjalori i gjuhës shqipe” (1954), “Fjalori i gjuhës së sotme shqipe” (1980), “Fjalori i shqipes së sotme” (1984), “Fjalori drejtshkrimor i gjuhës shqipe” (1976), “Drejtshkrimi i gjuhës shqipe” (1973), etj. Kohët e fundit kanë dalë edhe “Fjalor frazeologjik i gjuhës shqipe” (2000) dhe “Fjalor frazeologjik ballkanik” (1999). Në fushën e dialektologjisë është bërë përshkrimi e studimi i të gjithë të folurave të shqipes dhe është hartuar “Atlasi dialektologjik i gjuhës shqipe”, një vepër madhore që pritet të dalë së shpejti nga shtypi. Eshtë bërë gjithashtu, studimi i fonetikës dhe i strukturave gramatikore të gjuhës shqipe përmes studimeve të veçanta dhe përmes gramatikave të ndryshme, niveleve të ndryshme, nga të cilat, më e plota është “Gramatika e gjuhës shqipe” I Morfologjia (1995), II Sintaksa (1997), hartuar nga Akademia e Shkencave, në bashkëpunim me Universitetin e Tiranës, me kryeredaktor Mahir Domin.

Një vend të gjerë në studimet gjuhësore të këtij gjysëmshekulli, kanë zënë problemet e historisë së gjuhës shqipe, problemet e etnogjenezës së popullit shqiptar e të gjuhës shqipe, të etimologjisë, të fonetikës dhe të gramatikës historike, etj. Disa nga veprat themelore në këto fusha janë: "Studime etimologjike në fushë të shqipes” në 7 vëllime, nga E.Çabej; “Meshari” i Gjon Buzukut (E.Çabej); “Gramatika historike e gjuhës shqipe” (Sh.Demiraj); “Fonologjia historike e gjuhës shqipe” (Sh.Demiraj); “Gjuhësia ballkanike” (Sh.Demiraj), etj.

Eqerem Cabej (1908-1980). Studjuesi më i shquar i historisë së gjuhës shqipe dhe një nga personalitetet më në zë të kulturës shqiptare. Pasi bëri studimet e para në vendlindje (Gjirokastër), studimet e larta i kreu në Austri, në fushën e gjuhësisë së krahasuar indoevropiane. Pas mbarimit të studimeve, kthehet në atdhe dhe fillon veprimtarinë shkencore e arsimore në vitet ’30 të këtij shekulli dhe punoi në këto fusha për një gjysëm shekulli, duke lënë një trashëgimni të pasur shkencore. Eqerem Çabej solli dhe zbatoi në gjuhësinë shqiptare metodat dhe arritjet shkencore të gjuhësisë evropiane, duke kontribuar shumë në ngritjen e nivelit shkencor të studimeve gjuhësore shqiptare.

Eqerem Cabej punoi shumë në disa fusha të dijes, por u shqua sidomos në fushën e historisë së gjuhës, në trajtimin e problemeve të origjinës së gjuhës shqipe, të autoktonisë së shqiptarëve e të etimologjisë dhe të filologjisë së teksteve të vjetra.

Veprat themelore të tij janë: “Studime etimologjike në fushë të shqipes”, në shtatë vëllime, I “Hyrje në historinë e gjuhës shqipe”, II “Fonetikë historike” (1958), “Meshari i Gjon Buzukut” (1968), “Shqiptarët midis perëndimit dhe lindjes” (1944).

Ai është bashkëautor edhe në një varg veprash në fushën e gjuhës së sotme, siç janë: “Fjalor i gjuhës shqipe” (1954), “Rregullat e drejtshkrimit të gjuhës shqipe” (1972), “Fjalori drejtshkrimor”.

Përveç veprave, ai ka botuar një varg studimesh në revista shkencore brenda e jashtë vendit dhe ka mbajtur dhjetra referate e kumtesa në kongrese e konferenca kombëtare e ndërkombëtare, të cilat kanë bërë të njohura arritjet e gjuhësisë shqiptare në botë, duke rritur kështu prestigjin e saj. Veprat e prof. Eqerem Cabej janë botuar në tetë vëllime, në Prishtinë, me titullin “Studime gjuhësore”. Me veprimtarinë e shumanëshme shkencore e me nivel të lartë, Eqerem Cabej ndriçoi shumë probleme të gjuhës shqipe dhe të kulturës shqiptare, duke argumentuar lashtësinë dhe origjinën ilire të saj, vitalitetin e saj ndër shekuj dhe marrëdhëniet me gjuhët dhe kulturat e popujve të tjerë.

Gjatë kësaj periudhe, gjuhësia shqiptare zgjidhi edhe problemin e gjuhës shqipe letrare kombëtare, të njësuar me çështjet teorike të së cilës është marrë veçanërisht prof.Androkli Kostallari.

Në kuadrin e punës që është bërë në fushën e gjuhësisë normative dhe të kulturës së gjuhës, janë hartuar dhe një numër i madh fjalorësh terminologjikë për degë të ndryshme të shkencës e të teknikës. Përveç veprave të shumta që janë botuar në fushën e gjuhësisë, veprimtaria e gjuhësisë studimore e studjuesve shqiptarë pasqyrohet në botimin e disa revistave shkencore, nga të cilat më kryesoret sot, janë: “Studime filologjike” (Tiranë); “Gjuha shqipe” (Prishtinë); “Studia albanica” (Tiranë); “Jehona” (Shkup); etj.

Studime te rëndësishme mbi gjuhën shqipe janë bërë nga gjuhëtarë në Kosovë, Maqedoni, Mal i Zi, ku janë botuar një numër i konsidrueshëm veprash mbi historinë e gjuhës shqipe, fonetikën, gramatikën, leksikun etj. Prof. Idriz Ajeti shquhet për kontributin e veçantë që ka dhënë në këtë fushë Kontribut të veçantë për gjuhen shqipe kanë dhenë edhe shqiptaret e vendosur në Itali, të njohur si “Arbëresh”.

Disa nga figurat më të shquara të gjuhësisë shqiptare të këtyre dy shekujve të fundit, janë: Dhimitër Kamarda (arbëresh i Italisë), Kostandin Kristoforidhi, Sami Frashëri, Aleksandër Xhuvani, Eqerem Çabej, Selman Riza, Kostaq Cipo, Mahir Domi, Shaban Demiraj, Androkli Kostallari, Idriz Ajeti, etj.

 

L' Inno albanese è stato scritto dal poeta Asdreni, nato nel 1872 e morto nel 1947. Il titolo originale dell'inno fu "Betimi mi flamur" (Giuramento sulla bandiera). L' inno venne per prima pubblicato come un poema in "Liri e Shqiperise" (La libertà dell'Albania) un giornale albanese in Sofia, Bulgaria, il 21 aprile 1912. Successivamente, ma durante lo stesso anno apparve in un volume di poemi di Asdreni, sotto il titolo di "Endra e lot" (Sogni e Lacrime), pubblicato a Bucarest. L'inno ufficiale è più corto di due versi rispetto al poema originale. 

 

L'inno Nazionale

Uniti intorno alla bandiera,
con un desiderio ed un obiettivo,
tutti noi giuriamo ad essa
di combattere per la nostra salvezza.

Dalla guerra si allontana
Solo chi è nato traditore
Chi è uomo non ha timore
ma muore, muore come un eroe.

Armati a disposizione della patria rimarremo,
Per proteggerla ovunque,
I nostri diritti non li dividiamo,
I nemici qui non hanno posto.

Perché il Signore ha affermato,
Che le nazioni spariscono dalla terra,
Ma l' Albania continuerà a vivere,
Poiché è per lei, per lei che combattiamo

Governo

L'Albania

Parte superiore della pagina

Nome del paese:	questionario lungo convenzionale: Repubblica di Albania questionario ridotto convenzionale: L'Albania questionario lungo locale: Republika e Shqiperise questionario ridotto locale: Shqiperia precedente: Repubblica socialista della gente di Albania
Tipo di governo:	democrazia d'emersione
Capitale:	Tirana
Divisioni amministrative:	12 contee (qarqe, singolare - qark); Qarku i Beratit, Qarku i Dibres, Qarku i Durresit, Qarku i Elbasanit, Qarku i Fierit, Qarku i Gjirokastres, Qarku i Korces, Qarku i Kukesit, Qarku i Lezhes, Qarku i Shkodres, Qarku i Tiranes, Qarku i Vlores
Indipendenza:	il 28 novembre 1912 (dall'impero del ottoman)
Festa nazionale:	Giorno Di Indipendenza, Il 28 Novembre (1912)
Costituzione:	adottato tramite il referendum popolare il 28 novembre 1998
Sistema legislativo:	ha un sistema di legge civile; non ha accettato la giurisdizione obbligatoria di ICJ; ha accettato la giurisdizione della corte criminale internazionale per i relativi cittadini
Suffrage:	18 anni; universale
Ramo esecutivo:	il capo di dichiara: Presidente della Repubblica Alfred MOISIU (dal 24 luglio 2002) capo di governo: Primo Ministro Sali BERISHA (dal 10 settembre 2005) armadietto: Consiglio dei Ministri proposto dal ministro principale, nominato dal presidente ed approvato dal Parlamento elezioni: presidente scelto tramite l'Assemblea della gente per un termine quinquennale; l'elezione ha tenuto l'ultima volta il 24 giugno 2002 (vicino a sia tenuto giugno del 2007); inneschi il ministro nominato dal presidente risultati di elezione: Alfred MOISIU scelto presidente; Voto dell'Assemblea della gente dal numero - il totale vota 116, per 97, contro 19
Ramo legislativo:	Assemblea unicameral della gente o Kuvendi Popullor (140 sedi; 100 sono scelti dal voto popolare diretto e 40 dal voto proporzionale per i termini quadriennali) elezioni: l'ultimo ha tenuto il 4 luglio 2005 (vicino a sia tenuto luglio del 2009) risultati di elezione: percento del voto dal partito - NA%; sedi dal partito - palladio 55, PS 40, fotoricettore 11, PSD 7, LSI 5, altri 22
Ramo giudiziario:	Corte costituzionale, Corte suprema (presidente è scelto tramite l'Assemblea della gente per un termine quadriennale) ed appelli di multiplo e corti di distretto
Partiti e capi politici:	Partito agrario dell'ecologo o PAA [ Lufter XHUVELI ]; Partito democratico cristiano o PDK [ Nikolle LESI ]; Partito comunista dell'Albania o di PKSH [ Hysni MILLOSHI ]; Partito di alleanza o RILIEVO democratico [ Neritan CEKA ]; Partito democratico o palladio [ Sali BERISHA ]; Partito del movimento di legalità o PLL [ Ekrem SPAHIU ]; Partito liberale del sindacato o PBL [ Arjan STAROVA ]; Partito anteriore nazionale (Balli Kombetar) o PBK [ Adriatik ALIMADHI ]; Nuovo partito democratico o PDR [ Genc POLLO ]; Partito di unità nazionale o di PUK [ Idajet BEQIRI ]; Partito democratico rinnovato o PDR [ Dashamir SHEHI ]; Partito repubblicano o fotoricettore [ Fatmir MEDIU ]; Partito di democrazia o PDS sociale [ MILO di Paskal ]; Partito democratico sociale o PSD [ Skender GJINUSHI ]; Movimento socialista per integrazione o LSI [ META di Ilir ]; Partito socialista o PS (precedentemente il partito albanese del Lavoro) [ Fatos NANO ]; Unione per il partito di diritti dell'uomo o PBDNJ [ Vangjel DULE ]
Gruppi di pressione e capi politici:	Confederazione dei sindacati dell'Albania o di KSSH [ Kastriot MUCO ]; Parte anteriore per unificazione nazionale albanese o FBKSH [ Gafur ADILI ]; Omonia [ Jani JANI ]; Unione dei sindacati indipendenti dell'Albania o di BSPSH [ Gezim KALAJA ]
Partecipazione internazionale di organizzazione:	ACCT, BSEC, CE, CEI, EAPC, EBRD, la FAO, IAEA, IBRD, ICAO, ICCt, ICFTU, ICRM, IDA, IDB, IFAD, IFC, IFRCS, OIL, FMI (fondo monetario internazionale), IMO, Interpol, IOC, IOM, iso (corrispondente), ITU, MIGA, OIC, OPCW, OSCE, PFP, NU, UNCTAD, Unesco, UNIDO, UNOMIG, UPU, WCO, WFTU, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTO
Rappresentazione diplomatica negli Stati Uniti:	capo della missione: Ambasciatore Agim NESHO chancery: Una Via Nanowatt, Washington, DC 20008 Di 2100 S telefono: [ 1 ] (202) 223-4942 FAX: [ 1 ] (202) 628-7342
Rappresentazione diplomatica dagli Stati Uniti:	capo della missione: Ambasciatore Marcie B. RIES ambasciata: Rruga Elbasanit, Labinoti # 103, Tirana indirizzo spedente: Il reparto degli Stati Uniti di Dichiara, posto di 9510 Tirana, Dulles, il VA 20189-9510 telefono: [ 355 ] (4) 247285 FAX: [ 355 ] (4) 374957 e [ 355 ] (4) 232222
Descrizione della bandierina:	colore rosso con un'aquila a due punte nera nel centro

La gente

L'Albania

Parte superiore della pagina

Popolazione:	3.563.112 (luglio 2005 est.)
Struttura della popolazione in relazione all'età:	0-14 anni: 25.6% (maschio 476,989/female 434.298) 15-64 anni: 65.8% (maschio 1,199,964/female 1.144.886) 65 anni ed eccedenza: 8.6% (maschio 141,559/female 165.416) (est 2005.)
Età mediana:	totale: 28.52 anni maschio: 27.95 anni femmina: 29.1 anni (est 2005.)
Tasso di accrescimento della popolazione:	0.52% (est 2005.)
Tasso di natalità:	15.08 births/1,000 popolazione (est 2005.)
Tasso di mortalità:	5.12 deaths/1,000 popolazione (est 2005.)
Tasso di saldo migratorio:	-4.8 migrant(s)/1,000 popolazione (est 2005.)
Rapporto del sesso:	alla nascita: 1.1 male(s)/female sotto 15 anni: 1.1 male(s)/female 15-64 anni: 1.05 male(s)/female 65 anni ed eccedenza: 0.86 male(s)/female popolazione totale: 1.04 male(s)/female (est 2005.)
Tasso di mortalità infantile:	totale: 21.52 feti nati vivi deaths/1,000 maschio: 21.96 feti nati vivi deaths/1,000 femmina: 21.03 deaths/1,000 feti nati vivi (est 2005.)
Speranza di vita alla nascita:	popolazione totale: 77.24 anni maschio: 74.6 anni femmina: 80.15 anni (est 2005.)
Quoziente di fecondità totale:	2.04 bambini born/woman (est 2005.)
HIV/AIDS - tasso di prevalenza dell'adulto:	NA%
HIV/AIDS - la gente che vive con HIV/AIDS:	Na
HIV/AIDS - morti:	Na
Nazionalità:	nome: Albanian(s) aggettivo: Albanese
Gruppi etnici:	Albanese 95%, Greco 3%, l'altro 2% (Vlach, Roma (gypsy), serbo, macedone, bulgari) (est 1989.) nota: in 1989, altre valutazioni della popolazione del Greco hanno variato da 1% (statistiche albanesi ufficiali) a 12% (da un'organizzazione greca)
Religioni:	Musulmani 70%, 20% Ortodosso Albanese, 10% Cattolico nota: le percentuali sono valutazioni; non ci sono le statistiche correnti disponibili su affiliazione religiosa; tutti i mosques e chiese erano chiusi in 1967 ed i rispetti religiosi hanno proibito; nel mese di novembre del 1990, l'Albania ha cominciato a permettere la pratica religiosa riservata
Lingue:	Albanese (funzionario - derivato dal dialetto di Tosk), Greco, Vlach, Romani, dialetti di Slavic
Literacy:	definizione: l'età 9 e l'eccedenza possono leggere e scrivere popolazione totale: 86.5% maschio: 93.3% femmina: 79.5% (est 2003.)

Posizione:	Europa del sud-est, bordering il mare adriatico e mare ionico, fra la Grecia e la Serbia e Montenegro
Coordinate geografiche:	41 00 N, 20 00 E
Referenze cartografiche:	Europa
Zona:	totale: 28.748 chilometri quadrati terra: 27.398 chilometri quadrati acqua: 1.350 chilometro quadrato
Zona - comparativo:	un po'più piccolo di Maryland
Confini di terra:	totale: 720 chilometri paesi del bordo: La Grecia 282 chilometri, Macedonia 151 chilometro, la Serbia e Montenegro 287 chilometri
Linea costiera:	362 chilometri
Reclami marittimi:	mare territoriale: 12 nm piattaforma continentale: profondità di 200-m o alla profondità di sfruttamento
Clima:	temperato delicato; inverni freddi, nuvolosi, bagnati; estati calde, libere, asciutte; l'interiore è più freddo e più bagnato
Terreno:	principalmente montagne e colline; piccole pianure lungo il litorale
Estremi di altezza:	punto più basso: Mare adriatico 0 m. più alto punto: Maja e Korabit (Golem Korab) 2.764 m.
Risorse naturali:	petrolio, gas naturale, carbone, bauxite, cromite, rame, minerale ferroso, nichel, sale, legname, idropotenza
Utilizzazione delle terre:	terreno arabile: 21.09% coltivazioni permanenti: 4.42% altro: 74.49% (2001)
Terra irrigata:	3.400 chilometri quadrati (est 1998.)
Rischi naturali:	terremoti distruttivi; i tsunamis si presentano lungo il litorale del sud-ovest; inondazioni; siccità
Ambiente - questioni attuali:	disboscamento; erosione del terreno; inquinamento dell'acqua dagli effluenti industriali e domestici
Ambiente - accordi internazionali:	partito a: Biodiversity, cambiamento di clima, desertificazione, specie in pericolo, rifiuti pericolosi, legge del mare, protezione di strato di ozono, Wetlands firmato, ma non ratificato: nessun degli accordi selezionati
Geografia - nota:	posizione strategica lungo lo strait di Otranto (mare adriatico di collegamenti al mare ionico ed al mare mediterraneo)

Fra l'Albania 1990 e 1992 si è concluso 46 anni della regola comunista xenophobic ed ha stabilito una democrazia multiparty. La transizione ha dimostrato difficile mentre i governi successivi hanno provato a trattare con alta disoccupazione, la corruzione diffusa, un'infrastruttura dilapidata, le reti organizzate potenti di crimine con i collegamenti ai funzionari di governo e gli avversari politici disgregativi. L'Albania ha realizzare i progressi incrementali nel relativo sviluppo democratico dalle elezioni multiiparty della prima tenuta in 1991, ma le mancanze rimangono - specialmente rispetto alla norma di legge. Malgrado alcuni problemi prolungati, gli osservatori internazionali hanno giudicato le elezioni per essere in gran parte libere e giuste poiché il ripristino di stabilità politica dopo il crollo della piramide progetta in 1997. Nelle 2005 elezioni generali, il partito democratico ed i relativi alleati hanno vinto una vittoria decisiva sugli impegni di riduzione il crimine e della corruzione, di promozione dello sviluppo economico e di fare diminuire il formato del governo. Anche se l'economia dell'Albania continua a svilupparsi, il paese è ancora uno dei più povere in Europa, impedito da una grande economia informale, da un grande debito pubblico e da un'infrastruttura inadeguata di tranportation e di energia. L'Albania ha svolto un ruolo in gran parte utile nel controllo dei tensionamenti inter-etnici in Europa del sud-est e sta continuando a funzionare verso unire la NATO e l'UE.

SHKODER (Scutari) E' una delle città antiche dell'Albania, un importante centro economico e culturale con circa 190.000 abitanti. Si estende nella parte meridionale della pianura di Mbishkodra, presso il lago di Shkodra (Liqeni i Shkodres), tra i fiumi Drini e Bune, la catena montuosa di Tarabosh ed il castello di Rozafat.

In tempi passati, Shkodra era nota con il nome di Scodra. Fondata intorno al IV secolo a.C. sopra la collina del castello di Shkodra (Rozafa). Fu il centro degli Illiri e durante il governo di Gent essa divenne la capitale dei re Illiri. Venne presa dai romani nel 168 A.C. . Uno degli itinerari militari e commerciali che arriva dalle zone nord della penisola dei Balcani, passa proprio attraverso Shkodra, continua verso il Kossovo ed oltre. Nel 1040, Shkodra venne catturata dai serbi e divenne il centro di Zeta. Durante il XIV secolo divenne il centro dei Balsha, famiglia feudale. Nel 1396 venne presa dai veneziani. Shkodra resistette ai due attacchi maggiori degli Ottomani, nel 1474 e tra il 1478-1479, quando la città venne interamente circondata dalle forze ottomane. Cadde in mano turca dopo un'eroica strage, nel 1479. Dopo l'occupazione turca la città fu devastata, ed un numero molto grande della popolazione fuggì. Intorno al XVII secolo, la città iniziò a prosperare e divenne il centro dei sanjak, unità amministrative turche.

Divenne il centro economico dell'Albania settentrionale, vennero aperte fabbriche di cotone, di armi e si occuparono di manufatti in argento. Vennero costruite abitazioni a due piani, il bazar ed il ponte Mesi (Ura e Mesit) sopra il fiume Kir, costruito durante la seconda metà del XVIII secolo, lungo circa 100 metri, con 13 archi di pietra, il più grande è alto 12 metri e largo 22. Nel XVIII secolo la città divenne il centro dei pashallek di Shkodra, sotto il governo della famiglia Bushati, che la dominarono dal 1757 al 1831. Dopo la loro caduta la gente di Shkodra fece molte resurrezioni contro gli Ottomani, durante gli anni 1833-1836, 1854, 1861-1862, e 1869. Shkodra diventò un'importante centro commerciale nella seconda metà del XIX secolo.Un'amministrazione speciale fu edificata ed aperta per occuparsi del commercio, fu aperto un ufficio postale, altre città aprirono consolati qui e più tardi anche a Shengjin. Il seminario dei gesuiti e il consiglio dei francescani vennero aperti nello stesso secolo. Shkodra ebbe un importante ruolo durante l'associazione di Prizren, il movimento liberale albanese, i cui abitanti parteciparono e combatterono per proteggere le terre albanesi. Nel XIX secolo, Shkodra fu nota anche come centro culturale. La libreria Bushati, costruita durante il 1840, servì come centro per la Lega di Prizren. Molti libri furono collezionati in librerie di missionari cattolici che lavorarono a Shkodra. La letteratura, la cultura e le associazioni di sport furono formati, come "Bashkimi" e "Agimi". Qui fu aperta la prima tipografia ed è stato realizzato nel 1555 il Messale di Gjon Buzuku, il primo ducumento in lingua albanese. La famiglia Marubi, costituì una straordinaria fototeca che raccoglieva fotografie della storia albanese, durante il movimento liberale albanese e l'innalzamento della bandiera albanese in Vlora, i suoi negativi superarono il numero di 150.000. Inoltre Pietro Marubi immortalò anche altri momenti significati della storia dell'Albania durante la fine del XIX secolo e l'inizio del XX. Durante la guerra dei Balcani e la Prima Guerra Mondiale, Shkodra fu perseguitata dal Montenegro e dai serbi. Gli abitanti resistettero per 7 lunghi mesi, nonostante la città fosse accerchiata dai serbi. Gli occupanti riuscirono ad entrare nell'aprile del 1913, e danneggiarono la città gravemente e bruciarono il bazar. I serbi e i montenegrini furono costretti a lasciare la città a maggio dello stesso anno, in concordanza con la conferenza degli ambasciatori a Londra, che permise a Shkodra di far parte del territorio albanese. Durante la Prima Guerra Mondiale, l'esercito di Montenegro rientrò un'altra volta a Shkodra nel giugno del 1915. A gennaio del 1916, Shkodra venne occupata dagli austro-ungarici e fu il centro delle zone occupate da loro. Dopo la Prima Guerra Mondiale, l'amministrazione internazionale del governo di Tirana fu temporaneamente collocata a Shkodra, e nel marzo del 1920, essa resistette ad un'altra minaccia, all'intervento delle forze dei governatori slavi. Dal 1924 al 1939, Shkodra ebbe uno sviluppo industriale molto lento, piccole fattorie che producevano cibo, tessuti e cemento furono aperte. Nel 1924 il loro numero si aggirava intorno ai 43, nel 1938 ne esistevano 70, nel 1924 Shkodra aveva una popolazione di 20.000 abitanti, nel 1938 il numero arrivò a 29.000. Shkodra fu la dimora degli arcivescovi cattolici, infatti furono aperte molte scuole religiose. La prima scuola laica venne aperta nel 1913, e il ginnasio statale venne aperto nel 1922. Nel 1937 il gruppo comunista di Shkodra venne formato, che fu la più grande organizzazione albanese che diffondeva la propria ideologia in tutto il paese. Durante la Seconda Guerra Mondiale, gli abitanti della città combatterono contro le forze italiane, e resistettero molto a lungo con dimostrazioni ed attacchi. La resistenza venne organizzata dai comunisti, che più tardi formarono il gruppo combattivo dei Partigiani. La città venne liberata dai tedeschi il 19 novembre del 1944. Shkodra fu il maggiore centro dei movimenti democratici del 1990 e 1991. Ci furono molte dimostrazioni e conflitti con le forze di polizia, quando la popolazione chiese la fine del regime comunista.

Come si presenta oggi la città

Shkodra è uno dei centri maggiori industriali dell'Albania.

Le industrie meccaniche ed elettroniche sono le più sviluppate, sono anche importanti le industrie cibo, delle materie industriali da costruzione, inoltre molto sviluppate sono la società di fili elettrici e di cavi, la lavorazione di legno, lo stabilimento di pelle, di vestiti e di tabacco. Inoltre è anche il più grande centro culturale.

Cosa visitare

L'istituto pedagogico

ed un ramo dell'università di Tirana sono collocate qui. La più grande libreria contiene più di 250.000 libri. Il centro culturale, il ramo dell'associazione degli artisti e dei scrittori e il teatro "Migjeni" sono altre grandi istituzioni di Shkodra. Il museo storico, il museo di educazione, il Museo della Lega di Prizren, si trova nella casa natale di Pasko Vasha, scrittore e patriota albanese (1825-1892),Vi sono raccolti cimeli della vita dello scrittore e delle attività della Lega di Prizren, che, al congresso di Berlino, lottò per la indipendenza d'Albania, la galleria d'arte, sono alcuni dei suoi musei. La città conserva i suoi aspetti caratteristici, con stradine strette con alte mura di pietra su entrambi i lati, cancelli alti, ma una buona parte della città è stata trasformata dopo la Seconda Guerra Mondiale, con strade larghe e diritte e con appartamenti residenziali e pubblici molto elevati. La città si è espansa e si sono formati nuovi quartieri, la zona industriale si è costruita nella zona settentrionale del paese.

Alcuni dei monumenti culturali di Shkodra sono: Il Castello (Rozafat), i bagni turchi (hamam), la moschea di Plumbi e molte case antiche con l'aspetto caratteristico di Shkodra. Ai piedi della cittadella di Rozafat, presso il ponte sul fiume Drino, sorge il santuario della Madonna del Buon Consiglio.Una leggenda legata a questa chiesa narra che il 25 Aprile del 1467, nel corso di un violento scontro con i Turchi, che stavano per prendere la città, l'immagine della Signora di Shkoder e Patrona di tutta l'Albania, si staccò dalla parete per non subire profanazioni e, accompagnata dagli Angeli, attraversò l'Adriatico per insediarsi a Genazzano del Lazio.

BUTRINT ED APOLLONIA così come altri luoghi archaeological se siete interessati principalmente sul archaeology. CITTÀ STORICHE: BERAT, GJIROKASTER, KRUJA LITORALE DI UNSPOILT DURRES, VLORA, SARANDA I luoghi archaeological più eccezionali. La strada stretta piacevole di indice di rifrazione  che trascura il mare e le paludi conduce a Butrint con un paesaggio delle piantagioni dell'albero verde oliva ed arancione. Butrint è sud situato di 15km di Saranda. La città antica di Butrint, che è dichiarato un luogo di eredità del mondo dell'Unesco, in primo luogo è stata abitata da Illyrians. La città antica di Butrint è molto preferibile da essere visitato come centro archaeological, in cui l'antichità e la bellezza intertwine. Gli scavi archaeological mostrano che Butrint è stato un centro importante del Kaonian Illyrians, una delle tribù grandi di Illyria del sud. Secondo le scoperte fatte nella zona, è stato dimostrato che il luogo è stato abitato fin dal periodo di Paleolithic. Nei sesti di secolo Greci BC da Corfu depositati qui, lungo Illyrians laterale e la nuova colonia ha prosperato come il risultato del commercio. Entro il quinto secolo BC Buthroton era un Illyrian città fortificata. Nel secolo di quarto BC Butrint era caduto a Epirus ed in 167 BC è stato preso da Roma. Era una sede di un bishop byzantine nel decimo secolo. Butrint è stato bloccato dai normanni nell'undicesimo secolo ed è stato passato a Venezia da 1690 a 1797, quando Ali Pasha Tepelena la ha bloccata. Con la caduta del Pashallek di Janina, in 1822, Butrint ha passato secondo la regola del ottoman fino al 1913. Parecchi scavi che datano dal primo e quarto ANNUNCIO di secoli possono ora essere visitati, fra loro il vecchio amphitheater, il tempiale di Asklepios o Aesculapius, il baptistery, Nymphaeum e le pareti antiche della città. Non manchi il Baptisteri, con un pavimento dei mosaici colorful. Una vecchia casa che del fortress un piccolo museo guarda sopra il luogo intero. APOLLONIA Apollonia è situato 12km dalla città di Fier. Illyrian Apollonia è stato fondato BC all'inizio del settimo secolo dai colonizzatori greci che proveniente da Corinth e da Corcyra. Ma le prime annotazioni che abbiamo della loro presenza là siamo in 588. Durante i relativi primi anni dell'esistenza Apollonia ha mantenuto vicino i contatti con Corcyra e Corinth ed ha fatto una parte di un negoziatore commerciale fra Hellenians ed Illyrians. Apollonia era nei periodi romani, in una grande e città fiorente vicino al fiume del Aos (oggi Vjosa). Di interesse grande essere visitato sia: La parete circondante, la parete a terrazze con i cancelli incurvati, il monumento di Agonothetes, la biblioteca, il Odeon, il portico, la Camera con i mosaici, il museo di Apollonia, la chiesa di St.Mary. Purtroppo, alcune delle statue e gli oggetti sono stati appropriati prima di 1946 da altri paesi. Quei restanti sono visualizzati nel museo, che è alloggiato in un tredicesimo monastery di secolo. Il courtyard del monastery acclude una chiesa byzantine che data dal quattordicesimo secolo. Quegli stranieri che sono interessati in archaeological ricerca il bisogno molto più tempo di esplorare le tracce più in anticipo del inhabitation in territorio albanese, siano state scoperte in Xara (Saranda) ed in Gajtan (Shkoder) che resalgono ad età di Palaeolithic, 100.000 anni fa; L'età neolithic, 7000-3000 anni di B.C. include le scoperte in Dunavec ed in Maliq (Korce); Età di ferro, terzo millennio B.C. Piskova (Permet), Barce (Korce), Pazhok (Elbasan). Per la fine del secondo millenium e della prima metà del primo millenium B.C. Illyrians installi i loro stabilimenti sulle colline che le circonda con le pareti forti nelle zone di Gajtan (Shkoder), Kalivo (Sarande), Tren (Korce). Altri luoghi archaeological antichi dell'Albania da visitare sono: Amantia, Bylis, Antigonea, Albanopoli, Selca e Poshtme (giù Selca), Lisi. Amantia Il relativo nome è stato accennato per la prima volta nel quarto secolo B.C. It è situato sul pendio di alta collina ed ha avuto soltanto relativo acropolis fortificato. Entro il terzo secolo B.C., la città è stata rinforzata economicamente e minted le relative proprie monete. Ci sono ancora tracce del tempiale del Aphrodite, del teatro e dello stadio. Bylis Era il centro della tribù Bylins ed una di Illyrian delle città di Illyrian più importanti e più grandi, che si sono sviluppate durante il quarto secolo B.C. During che il terzo secolo B.C. era configurazione il teatro (8000 sedi), lo stadio, la palestra ecc. Entro il primo secolo A.D. Bylis è diventato una colonia romana. Durante i quinto e sesti secoli, si è transformato in in un centro diocesano importante, che è dimostrato tramite le scoperte di 6 basilicas di cui i pavimenti sono posti con i mosaici dei motivi cristiani iniziali. Antigonea Una città fondata nel terzo secolo B.C. Albanopoli Da un lato della collina vicino al villaggio di Zgerdhesh (Kruje) sono le rovine della città antica "di Albanopolis", il capitale della tribù "Alban" di Illyrian che è fiorito dalla conclusione del terzo secolo A.D. Il relativo nome è accennato per la prima volta da Ptolemy nel secondo secolo A.D. Proviene dalla tribù "di Alban" Illyrian che il paese ha cominciato essere chiamato "l'Albania" e dalla gente "albanesi". Selca e Poshtme (giù Selca). Ci sono stati rovine trovate di una città di Illyrian, che data dai quarti - terzi secoli. All'inizio del terzo secolo B.C., si è transformato in in un centro della regione di Illyrian di Dasaretias. Lisi Una città ha fondato per la fine del quarto secolo B.C. During il terzo-secondo i relativi muri di cinta di secolo B.C. lo ha separato in tre zone; Acropolis, città superiore e giù città che si sono estesi lungo il fiume di Drini. Le relative pareti, 12 cancelli e le torrette numerose sono ancora buono conservati. Città storiche TIRANA Tirana è il capitale della Repubblica di Albania, con una popolazione di appena al disopra 700.000, bugie al piede della montagna "di Dajti" (1612m) a 110 m. sopra il livello del mare. La regione di Tirana è stata abitata dal periodo neolithic. Tirana è stata fondata in 1614. La costruzione del mosque di Ethem Bey, situata oggi al quadrato di Scanderbeg, ha cominciato in 1789. Tirana era capitale affermato dell'Albania in 1920. La popolazione di Tirana ha avuta 17.000 abitanti a quel tempo. È il centro politico, economico, scolastico e culturale più importante del paese. BERAT Berat è conosciuto come "la città delle finestre di Un-Migliaia" dovuto l'architettura caratteristica delle relative case. La città era originalmente Illyrian, come uno può vedere dai blocchi grandi della pietra alla base delle pareti del fortress. Come stabilimento antico di Illyrian fondato nei quarti e quinto secoli B.C. sul territorio della tribù di Illyrian di Desarettes, Berat è stato trasformato all'inizio del terzo ANNUNCIO di secolo nella città fortificata conosciuta dal nome di Antipatrea. Berat è "una città del museo" costruita sui pendii di una montagna con un castello che domina il luogo. Il castello è di interesse grande. All'interno delle relative pareti, ci è un quarto residenziale che consiste di un numero considerevole di case caratteristiche, di strade del cobblestone e di parecchie chiese che appartengono ai periodi storici differenti. L'più interessanti sono la chiesa di San Mary Vllaherna (tredicesimo secolo), la chiesa della trinità del San, che è uno degli esempi più eccezionali di architettura byzantine in Albania. La cattedrale di San Mary stava ricostruendo in 1797 sulle rovine di una chiesa precedente. Berat è stato occupato dai ottomans e parecchi mosques sono stati costruiti appena sotto il castello, quali il Mosque del re ed il mosque leaden. "il museo di Onufri" è buono degno visitare per le relative pitture ed icone generate tramite Onufri, il sedicesimo pittore notevole di secolo e gli impianti di altri artisti. La città si compone di tre parti: Gorica, Mangalem ed il quarto residenziale all'interno del fortress conosciuto come Kalaja. GJIROKASTRA Gjirokastra è una delle città più attraenti dell'Albania. Gjirokastra è stato denominato "la città di mille punti" o "la città di pietra". È di interesse particolare per la relativa architettura natale. Le case caratteristiche hanno ragruppato intorno al fortress maestoso che torreggia sopra loro come nave enorme di battaglia, sono piccoli fortresses in se stesso. Riparato da un castello, la città antica di Gjirokastra, con il relativo atmosfera mysterious, è regolata contro il contesto drammatico delle montagne. Lo stretto, vie cobbled avvolgenti "della città del museo" di Gjirokastra essuda un tatto medioevale distintivo. Il castello è uno dei posti migliori in cui abbiate inoltre la possibilità per vedere la città intera. Mentre nella zona, perchè non spendere la notte in una delle case tipiche. KRUJA Kruja è una città medioevale, benchè sia stato accennato per la prima volta come centro religioso cristiano durante l'anno 879. Kruja è un nordest di 32 chilometri di Tirana ed è situato 560 tester sopra il livello del mare sui pendii della montagna del sari-Salltiku-Salltiku. Fornisce agli ospiti le viste dei paesaggi maestosi e degli oggetti culturali storici. A causa della relativa importanza strategica è dominato da un castello, che alloggia il museo di Gjergj Kastriot (Scanderbeg) (Scanderbeg è il hero nazionale, che ha combattuto contro i ottomans per 25 anni). Il castello di Kruja è stato costruito durante i quinto sesti secoli. All'interno delle pareti del castello là può ancora essere trovato il remains di alcune vecchie case. Sul senso al castello, ci è un bazaar medioevale attraente in cui potete trovare molti artigianato tradizionali come gli oggetti, le moquette delle lane, a filigrana di legno-fatti, alabastro, argento, cooper ed altri articoli interessanti. LITORALE DI UNSPOILT I cappotti adriatici ed ionici dell'Albania sono di una bellezza drammatica. La linea costiera dell'Albania allunga per più di 427km ed è molto pulita dalle norme del Mediterranean. Il litorale adriatico, circa 300km lunghi, ha acqua poco profonda e desidera spiagge sabbiose fino ad un massimo di 5km. Gran parte del litorale è foresta del pino. Il litorale ionico del sud, circa 150km lungo, è robusto e drammatico, con i contesti di punto alle spiagge sabbiose bianche fini. L'acqua è profonda dal bordo del puntello. Dell'agrume, del fig e di olivo dominano il paesaggio. La strada scenica da Vlora ai venti di Saranda in su attraverso le montagne belle coperte di alberi del pino e viste di offerte di paesaggio litoraneo unico popolato da molti villaggi tradizionali del unspoilt. La strada si arrampica ripidamente verso il passaggio di Llogara. La zona è un parco nazionale ed è probabilmente il paesaggio più drammatico e più bello di seascape delle scogliere che rimane su la lunghezza intera della linea costiera adriatica. Ci sono parecchie lagune e zone in condizioni ambientali sensibili lungo il litorale, essere più importante Kunea e Vaini nel Lezha vicino del nord, Karavasta vicino a Divjaka nella regione centrale e Butrint nel sud. DURRES Durres è uno delle città e dei porti marittimi più grandi in Albania. Ha una popolazione di 95.400 abitanti. Durres è 39km da Tirana (capitale dell'Albania). Durres è una delle città più antiche nel paese. È stato fondato da Epidamnos, il re di Illyrian della zona, che lo ha denominato dal suo proprio nome ed ha chiamato la zona port dopo il suo nipote Dyrrah. Da 1914-1920, Durres si è transformato in nel capitale dell'Albania. Soltanto 5 chilometri via dalla città di Durres sono la zona della spiaggia di Durres. Di interesse grande visitare sia: Il fortress della città, il amphitheater, bagni termici romani, museo archeological. VLORA Vlora è una città litoranea. Vlora è non soltanto il secondo orificio principale, ma anche un centro di importanza storica grande. Nei periodi antichi la città è stata conosciuta con lo pseudonimo di Aulon. Era lei su che in 1912, l'Assemblea è stata riunita per affermare l'Albania come independent dichiara, formando il primo governo nazionale diretto da Ismail Qemali il il ventottesimo novembre 1912. Attualmente Vlora si è transformato in nel capitale del paese fino al 1914. Potete guidare verso il sud da Vlora, seguente l'itinerario scenico che conduce a Saranda e scoprire le spiagge del unspoilt, la baia di Portopalermo ed i villaggi tradizionali di Dhermi, di Himara e di Piqeras, per accennare le appena alcuni, con le loro vie cobbled, case di pietra e courtyards protetti dalle vecchie viti. SARANDA Saranda, il Gateway in Albania del sud, è una piccola città situata fra le montagne ed il mare ionico. Il nome Saranda, deriva da un monastery cristiano in anticipo dedicato a Santi Quaranta (quaranta san). Individuato sui puntelli del mare ionico, davanti le isole greche di Corfu, Saranda è caratterizzato da un clima mediterraneo. dovuto le relative posizioni e scaldi il tempo, Saranda è una delle città turistiche più attraenti del Riviera albanese, in cui i honeymooners spendono tradizionalmente le feste dell'erede. Saranda può essere visitato sui viaggi di giorno dal turista che viaggia da Corfu in barca. Il luogo archaeological di Butrint e la città storica di Gjirokastra sono situati vicino a Saranda, ecco perchè quei turisti che vengono da Corfu hanno la probabilità visitare Butrint e Gjirokastra. Il posto magico "della molla dell'occhio blu" è nord di 18km della città di Saranda, degno visitare. Vicino a Saranda sono i villaggi di Lukova, Piqeras e Borsh, dove il mare panoramico unico osserva le montagne belle ed i paesaggi dell'oliveto sono uniti con il fascino dell'ambiente del villaggio ed il paesaggio più drammatico e più magnifico su la lunghezza intera del mare ionico.

ALBANIA SI AFFACIA NELLA COSTA ORIENTALE DEL ADRIATICO. HA UNA SUPERFICE DI  28748 KM  QUADRATI E HA UNA LUNGEZZA VIA AEREA DAL NORD AL SUD DI CIRCHA 350 KM , E DAL EST AL OVEST DI IN CIRCHA 150 KM. CIOE E UN PAESE PICOLISSIMO IN CONFRONTE CON ITALIA. ALBANIA HA UNA STORIA MOLTO RICHA CHE INIZIA DAI PERIODI DI NEOLITTO MA LA SUA STORIA VIENE BENE FUORI NEL PERIODO DEI PELLASGGI  CHE SONO I ANTENATTI DI ILLIRICI, EPIROTI E I GRECCI. DI QUI I ILLIRICI, E EPIROTI ( ILIRI , DA QUI HO PRESO IL NOME IO ) SONO I ANTENATTI DI ALBANESI DI OGGI. ILLIRIA E EPIRO OCUPAVANO TUTTA LA COSTA ORIENTALE DELL ADRIATICO E IONIO. CIOE DALLA DALMAZIA [ CHE IN ALBANESE E DELME  ( PECORA )  CIOE UN POSTO DOVE SI ALEVANO LE PECORE ) FINO AL ARTA CHE ADESSO E UN CITA GRECCO. NEL 3 SECCOLO a.c. ILLIRIA STAVA DIVENTANDO UN GRANDE IMPERO MELLA COSTA ORIENTALE DEL ADRIATICO CIOE QUESTO FATTO NON LI INTERESAVA AL GRANDE IMPERO ROMANO CHE E DOVUTO FARE TRE GRANDI GUERRE RESPERTIVAMENTE NEL 229 a.c. 216 a.c. E L*ULTIMA NEL 169  DOVE HA ANCHE OCUPATO L*ILLIRIA. IVECE NELL QUELL PERIODO ERA MOLTO FORTE ANCHE IL REGNIAME DI EPIRO CON IL GRANDE CONDOTIERO RE E STRATEGA, LIA  PIRRO IL QUALLE AVEVA INIZIATO UNA CAMPAGNIA MILITARE NEL SUD ITALIA ED ERA IL PRIMO IN EUROPA AD USARE I ELEFANTI PER SCOPI BELLICI. QUESTO FATO SCHNCERTO L*ESERCITO ROMANO MA NELLA ULTIMA BATAGLIA CONTRO I ROMANI PIRRO SUBIRO DELLE PERDITE ENORMI ANCHE SE RIUSCI A VINCERLO LA BATAGLIA  , ED E DA QUESTO CHE E RIMASTO IL DETO " VITORE COME QUELLA DI PIRRO " LO SAPETE PIRRO IL GRANDE STRATEGA E IL GRANDE CONDOTIERO HA AVUTO UNA MORTE STRANA , CIOE E MORTO DA UN COLPO DI UNA PIETRA CHE VENIVA DAI BALCONI DI UNA CASA DOVE DAVANTI AL QUALLE SI STAVA FESTEGIANDO LA CONQUISTA DI UN CITTA IN GRECCA, E VENIVA DALL MANO DI UNA DONNA. RAGAZI SPERO DI NON AVERVI ANOIATO E VI CHIEDO SCUSA PER IL MIO ITALIANI SCRITO. LA STORIA  LO CONTINUERO NEI GIORNI SUCESIVI. GRAZIE E TANTE  BELLE COSE NELLA VITA. AH SE VI INTERESA GUARDATE LE FOTO DI ALBANIA. CIAO DA ILIR                                      http://www.scudit.net/mdsciopirro.htm